مت گالا ۲۰۲۶؛ وقتی لباس فقط لباس نبود
مت گالای ۲۰۲۶ یکی از بحثبرانگیزترین و در عین حال مفهومیترین دورههای این رویداد بود. امسال موضوع فقط این نبود که چه کسی زیباترین لباس را پوشیده یا کدام استایل بیشتر وایرال شده است. بحث اصلی این بود که لباس چطور میتواند درباره بدن، هنر، تاریخ، هویت و حتی سیاست حرف بزند.
عنوان رسمی نمایشگاه بهاری مؤسسه لباس موزه متروپولیتن نیویورک Costume Art بود؛ اما کد پوشش شب گالا Fashion is Art اعلام شد. همین تفاوت کوچک، کلید فهم مت گالای امسال است. نمایشگاه با نگاه موزهای و پژوهشی به رابطه لباس و بدن میپرداخت، اما فرش قرمز از مهمانان میخواست نشان دهند مد چطور میتواند شکل زندهای از هنر باشد. موزه مت هم در معرفی رسمی نمایشگاه تأکید کرده که محور اصلی، «بدنِ پوشیده» و رابطه جدانشدنی لباس و بدن است.
مت گالا چیست و چرا برگزار میشود؟
مت گالا یک مراسم خیریه و فرهنگی است که هر سال در موزه متروپولیتن نیویورک برگزار میشود. این مراسم در واقع افتتاحیه غیررسمی نمایشگاه بهاری مؤسسه لباس موزه مت است و درآمد آن برای حمایت از همین مؤسسه استفاده میشود.
اما در عمل، مت گالا فقط یک مراسم خیریه نیست. این رویداد به یکی از مهمترین شبهای مد جهان تبدیل شده؛ جایی که طراحان، بازیگران، خوانندگان، مدلها، چهرههای رسانهای و برندهای بزرگ کنار هم قرار میگیرند تا تصویری از رابطه مد، فرهنگ و شهرت بسازند.
هر سال یک تم مشخص برای نمایشگاه انتخاب میشود و مهمانان هم باید براساس همان تم لباس بپوشند. گاهی این تم خیلی تاریخی است، گاهی سیاسی، گاهی کاملاً هنری و گاهی هم آنقدر باز و مبهم است که تفسیرهای مختلفی از آن شکل میگیرد. مت گالای ۲۰۲۶ دقیقاً از همین نوع بود: تمی جذاب، گسترده و تا حدی پیچیده.
تم رسمی مت گالا ۲۰۲۶ چه بود؟
تم رسمی نمایشگاه ۲۰۲۶ Costume Art بود، نه Fashion is Art. این نکته مهم است، چون خیلی از پوششهای رسانهای این دو را یکی گرفتند.
نمایشگاه Costume Art قرار بود نشان دهد لباس فقط چیزی نیست که روی بدن قرار میگیرد. لباس بخشی از تجربه بدن است؛ بخشی از تاریخ، فرهنگ، جنسیت، زیباییشناسی و حتی سیاست بدن. در این نمایشگاه، لباسها در کنار نقاشیها، مجسمهها و آثار هنری دیگر قرار گرفتند تا رابطه میان بدن، پوشش و هنر بهتر دیده شود. موزه مت توضیح داده که نمایشگاه، لباسها را با آثار هنری از مجموعه وسیع موزه کنار هم میگذارد تا رابطه درونی میان پوشاک و بدن را نشان دهد.
کد پوشش مهمانان اما Fashion is Art بود؛ یعنی «مد، هنر است». این کد پوشش از مهمانان میخواست برداشت خودشان را از مد بهعنوان یک اثر هنری نشان دهند. در نتیجه، بعضی چهرهها سراغ لباسهای مجسمهوار رفتند، بعضی از نقاشیها الهام گرفتند، بعضی بدن را به شکل مصنوعی بازسازی کردند و بعضی هم فقط تلاش کردند عجیبتر از همیشه دیده شوند.
خط زمانی مت گالای ۲۰۲۶
برای فهم بهتر روایت امسال، این خط زمانی کمک میکند:
- ۱۷ نوامبر ۲۰۲۵: معرفی اولیه نمایشگاه «Costume Art» در ووگ
- ۲۳ فوریه ۲۰۲۶: اعلام رسمی مت؛ تم نمایشگاه، کد پوشش، حامیان و کمیته میزبان
- آوریل تا مه ۲۰۲۶: بالا گرفتن پوسترهای تحریم و نقد حمایت بزوس
- ۴ می ۲۰۲۶: برگزاری گالا و فرش قرمز
- ۱۰ می ۲۰۲۶: افتتاح عمومی نمایشگاه برای بازدیدکنندگان
بهترین استایلها چه ویژگی مشترکی داشتند؟
در میان بازیگران و چهرههای حاضر، موفقترین استایلها معمولاً سه ویژگی داشتند: اول، ارجاع روشن به تاریخ هنر؛ دوم، کیفیت بالای دوخت، ساخت و جزئیات؛ سوم، فاصله گرفتن از «لباس خوشگل» و نزدیک شدن به «لباس بهعنوان یک ایده».
به زبان ساده، لباسهایی موفقتر بودند که فقط زیبا نبودند، بلکه چیزی برای گفتن داشتند. بعضی از آنها به نقاشی یا مجسمه اشاره میکردند. بعضی بدن را مثل یک فرم هنری بازسازی میکردند. بعضی هم با استفاده از آرشیو، زمان و حافظه را وارد لباس میکردند.
استایلهای بازیگران
Nicole Kidman با لباسی از Chanel
نیکول کیدمن با لباس شنل یکی از نمونههای موفق شب بود.ظاهر او سه لایه را همزمان داشت: وقار یک چهره اصلی مراسم، صنعتگری سطح بالا و گلامور بدنمحور. لباس او نمایشی بود، اما از تم جدا نمیشد.
برای دوخت این لباس شنل، حدود ۸۰۰ ساعت کار دستی صرف شده تا با پولکهای یاقوتی رنگ و پَر تزئین شود. این طراحی، شروع قدرتمندی برای حضور Matthieu Blazy در اولین مت گالای او با برند شنل بود.
لباس سرخ پولکدوزیشده او با پرهای سرآستین و کمر، هم بدن را قاب میگرفت و هم آن را به بخشی از اجرا تبدیل میکرد. این ظاهر میان گلامور کلاسیک، اجرای نمایشی و حس تئاتری حرکت میکرد. نکته مهم این بود که لباس او شلوغ و بیهدف نبود. همه چیز کنترلشده بود. حتی ساعت آرشیوی امگا هم ایده «زمان» را بهصورت ظریف وارد استایل میکرد.
Blake Lively با لباسی از Versace
بلیک لایولی با یک لباس آرشیوی از آتلیه ورساچه (مجموعه بهار ۲۰۰۶) روی فرش قرمز ظاهر شد. این لباس یقه هالتر دارای بالاتنه دراپه با گلدوزی سنگهای قیمتی و دامنی حجیم و چیندار بود. رنگهای بهاری مثل صورتی، زرد و یاسی در آن دیده میشد. او استایلش را با جواهرات سفارشی از لورین شوارتز کامل کرد.
بلیک یک کیف سفارشی از Judith Leiber در دست داشت که از نقاشیهای چهار فرزندش، جیمز (۱۱ ساله)، اینز (۹ ساله)، بتی (۶ ساله) و اولین (۳ ساله) الهام گرفته شده بود؛ فرزندانی که او با همسرش رایان رینولدز دارد.
او روی فرش قرمز به ووگ گفت:
«میخواستیم یک اثر هنری معروف و نمادین پیدا کنیم و طوری روی لباس بیاوریم که انگار داخل یک قاب قرار گرفته. بعد گفتم، اگر قرار است سفارشی باشد، میشود بهجای آن، کار بچههایم را انجام دهید؟»
بلیک لایولی از آرشیو فقط برای نوستالژی استفاده نکرد. لباس او نشان داد یک اثر مد میتواند همزمان شیء تاریخی، لباس فرش قرمز و بیانیه شخصی باشد. او سراغ آرشیو رفت تا نشان دهد لباس میتواند حامل زمان، خاطره و تاریخ باشد.
رنگهای الهامگرفته از نقاشیهای روکوکوی ونیزی، سازههای سهبعدی در بخش لگن و دنباله بلند لباس، همه به این ایده کمک میکردند.
Zoë Kravitz در لباسی از Yves Saint Laurent
زوئی کراویتز با لباس ایوسن لوران، انتخابی کمتر موزهای و بیشتر نزدیک به مد روز داشت. اما همین موضوع، ظاهر او را جذاب کرد. همه منتظر بودند حلقه نامزدی جدید او (طراحی جسیکا مککورمک که هری استایلز به او هدیه داده) را ببینند، اما این لباس گیپورِ مجسمهوار از ایو سن لوران هم به همان اندازه چشمگیر و هیجانانگیز بود!
زوئی کراویتز از نظر خط بدن، شناخت ترند و سادگی حسابشده، یکی از شیکترین پاسخها به تم بود. استایل او میان تصویر مدرن مد و منطق موزهای نمایشگاه تعادل برقرار میکرد.
گیپور مشکی بدون آستر و فرم basque waist بدن را نه با یک ارجاع مستقیم، بلکه با خط، شفافیت و فرم جلو میآورد. این لباس با تم هماهنگ بود، چون بدن را پوشیده اما پنهاننشده نشان میداد.
Margot Robbie در لباسی از Chanel
مارگو رابی از نظر کیفیت ساخت، یکی از تمیزترین و حرفهایترین استایلهای شب را داشت. لباس طلایی او ۷۶۱ ساعت کار برده بود و نزدیک به ۱۱۰۰ جزء گلدوزی داشت.
اما جذابیت آن فقط در زحمت ساخت نبود. لباس بدون اینکه مستقیم به یک اثر هنری خاص اشاره کند، بدن را به چیزی شبیه مجسمه یا الهه تبدیل میکرد. به همین دلیل، ظاهر رابی بیشتر از حالوهوای کلی نمایشگاه الهام گرفته بود تا از یک ارجاع موزهای مستقیم.
۲۷ اثر هنری که مهمانان مت گالا ۲۰۲۶ زنده کردند
در ادامه، ۲۷ استایلی را میبینیم که هرکدام به شکلی خاص یک اثر هنری را روی فرش قرمز مت گالا ۲۰۲۶ زنده کردند.
۱. Emma Chamberlain؛ الهام از ونسان ونگوگ
اما چمبرلین در ششمین حضور خود در مت گالا، لباسی سفارشی از موگلر به طراحی میگل کاسترو فریتاس پوشید؛ لباسی که خیلیها آن را یادآور فضای نقاشیهای ونگوگ، بهویژه شب پرستاره دانستند.
این لباس از علاقه شخصی اما به نقاشی و بزرگ شدن او در خانوادهای هنردوست الهام گرفته بود. در طراحی آن، حس رنگ روغن، آبرنگ و آثار هنرمندانی مثل ونگوگ و ادوارد مونک دیده میشد.
فرم روان و رنگهای هنری لباس با ارجاعاتی از آرشیو موگلر، از جمله لباس پروانهای سال ۱۹۷۷، ترکیب شده بود. واکنش کاربران اینترنت بسیار مثبت بود و بسیاری آن را «شاهکار» و حتی «بهترین لباس شب» نامیدند.
۲. Angela Bassett؛ الهام از «دختری با لباس صورتی»
آنجلا بست برای دومین سال پیاپی در مت گالا حاضر شد و لباسی صورتی با جزئیات گلدار از پرابال گورونگ پوشید.
این لباس مستقیماً از نقاشی Girl in a Pink Dress، اثر لورا ویلر وارینگ در سال ۱۹۲۷، الهام گرفته بود. این اثر که توسط یک هنرمند زن سیاهپوست خلق شده، در مجموعه موزه متروپولیتن نگهداری میشود.
انتخاب بست از نظر مفهومی کاملاً با تم Costume Art هماهنگ بود، چون به یک اثر هنری واقعی اشاره داشت. با این حال، بخشی از بحثهای آنلاین بیشتر روی آرایش و استایلینگ او متمرکز شد. بعضی کاربران معتقد بودند ظاهر نهایی آنقدر که انتظار میرفت، پرداختشده و کامل نبود.
این انتخاب فقط درباره خوشپوشی نبود. بست با این استایل، هنر سیاهپوستان را وارد زبان فرش قرمز کرد و نشان داد «بدن در هنر» فقط بدن کلاسیک اروپایی نیست. در شبی که بسیاری به مجسمههای یونانی اشاره داشتند، این انتخاب دامنه تفسیر را گستردهتر کرد.
۳. Gracie Abrams؛ الهام از «پرتره آدل بلوخ-باوئر»
گریسی آبرامز با لباسی طلایی و درخشان از شنل، به طراحی متیو بلازی، روی فرش قرمز آمد. این لباس از آثار دوره طلایی گوستاو کلیمت، از جمله بوسه و پرتره آدل بلوخ-باوئر اول الهام گرفته بود.
الگوهای طلایی، نقرهای و پلاتینی لباس، حالت موزاییکی و پرجزئیات نقاشیهای کلیمت را یادآوری میکردند. به همین دلیل، ظاهر او شبیه نسخهای زنده از «بانوی طلایی» بود.
لباس او بهخاطر هماهنگی با تم «Fashion is Art» تحسین شد، اما واکنشها به استایل کلی او چندان یکدست نبود. برخی کاربران گفتند خود لباس فوقالعاده است، اما آرایش و مدل مو به اندازه لباس قوی نیست.
۴. Anok Yai؛ الهام از «مادر اندوهها»
آنوک یای در ششمین حضورش در مت گالا، یکی از نمادینترین و مفهومیترین استایلهای شب را ارائه داد. او لباسی سفارشی از بالنسیگا به طراحی پیرپائولو پیچولی پوشید.
این لوک با عنوان غیررسمی Black Madonna شناخته شد و به تصویرهای تیرهپوست از مریم مقدس در سنت کاتولیک اشاره داشت؛ تصویرهایی که اغلب با معجزه، تابآوری و قدرت معنوی پیوند دارند.
لباس از تافته ابریشمی مشکی ساخته شده بود، با کلاهی حجیم که صورت او را قاب میگرفت و دامنی بلند و نمایشی داشت. آرایش او نیز مفهوم را کاملتر میکرد. اشکهای فلزی و مجسمهوار روی پوست برنزی او دیده میشد و موهایش با یک پروتز حجمی جایگزین شده بود تا ظاهرش شبیه یک پیکره تراشیدهشده به نظر برسد.
۵. Anne Hathaway؛ الهام از «قصیدهای بر یک کوزه یونانی»
ان هتوی، که برای نهمین بار در مت گالا حاضر میشد، لباسی سفارشی از کالکشن مایکل کورس پوشید. این لباس با همکاری هنرمند آمریکایی، پیتر مکگا، طراحی شده بود.
لباس مشکی دکلته او از ابریشم میکادو ساخته شده و مثل یک بوم نقاشی عمل میکرد. روی آن، صحنههایی سیاه و سفید با دست نقاشی شده بود که از شعر معروف جان کیتس، Ode on a Grecian Urn، الهام میگرفت.
در طرح لباس، کبوترها، گلها و الهه صلح دیده میشدند. این جزئیات باعث شدند لباس فقط یک لباس شب نباشد، بلکه شبیه یک اثر هنری متحرک دیده شود.
این شعر درباره یک کوزه یونانی باستانی است که روی آن صحنههایی از عشق، موسیقی و زندگی حک شده؛ اما این صحنهها هرگز تغییر نمیکنند. در این شعر، کیتس زندگی واقعی را با هنر مقایسه میکند: زندگی گذراست و لحظهها از بین میروند، اما هنر میتواند آنها را برای همیشه حفظ کند. به همین دلیل، پیام اصلی شعر این است که زیبایی واقعی در ماندگاری و ثبت لحظههاست. همان ایدهای که در جمله معروف «زیبایی حقیقت است و حقیقت زیبایی» خلاصه میشود.
ارجاع لباس ان هتوی به این شعر، دقیقاً به همین مفهوم اشاره داشت: اینکه یک لباس میتواند مثل یک اثر هنری، یک لحظه را نگه دارد و آن را به چیزی ماندگار تبدیل کند.
ان هتوی این استایل را با جواهرات بولگاری کامل کرد. بسیاری از طرفداران او را تحسین کردند و گفتند دقیقاً نشان داده است که مد چطور میتواند با هنر یکی شود.
۶. Madonna؛ الهام از «وسوسه سنت آنتونی»
مدونا با لباسی از سن لوران به طراحی آنتونی واکارلو، یکی از مستقیمترین ارجاعات هنری شب را ارائه داد. این استایل تقریباً بازآفرینی نقاشی سوررئالیستی The Temptation of Saint Anthony اثر لئونورا کارینگتون در سال ۱۹۴۵ بود.
لباس مشکی چیندار او، همراه با شیپور طلایی و کلاه کشتی شکل، به یکی از چهرههای داخل نقاشی اشاره داشت؛ چهرهای که نماد وسوسه جسمانی در صحرای مصر است.
برای کامل شدن صحنه، مدونا با هفت زن در لباس زیر پاستلی و چشمبندهای شفاف همراه شده بود. آنها شنل او را نگه میداشتند و فرمی شبیه ستاره میساختند.
بعضی طرفداران این استایل را لحظهای شایسته گالری دانستند، اما منتقدان چندان همراه نبودند. برخی کاربران گفتند سن لوران در این اجرا موفق نشده و ظاهر نهایی را بیش از حد ناموفق یا حتی «وحشتناک» توصیف کردند.
۷. Hunter Schafer؛ الهام از «مادا پریماوزی»
هانتر شیفر با لباسی سفارشی از پرادا در مت گالا حاضر شد. این لباس از پرتره Mäda Primavesi اثر گوستاو کلیمت، مربوط به سالهای ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳، الهام گرفته بود. لباس بلند لینن با کمر امپایر و ردیفی از رزتها، به لباس دختر ۹ ساله در نقاشی شباهت داشت.
پرادا به لباس حالتی فرسوده و بازسازیشده داده بود. پارگیها و سوراخهایی روی پارچه وجود داشت که از زیر آنها شیفون ابریشمی گلدار دیده میشد؛ انگار لباس از یک اتاق زیرشیروانی قدیمی پیدا شده و دوباره جان گرفته باشد.
هانتر شیفر این ظاهر را با سایه چشم آبی، گونههای صورتی و پاپیون مو کامل کرد تا به فضای پرتره اصلی نزدیکتر شود.
بسیاری از علاقهمندان هنر این استایل را دوست داشتند، اما همه با آن موافق نبودند. بعضیها کیفیت ساخت لباس را زیر سؤال بردند و برخی دیگر بحث کردند که آیا چنین لباس آوانگاردی واقعاً هنر محسوب میشود یا نه.
۸. Ben Platt؛ الهام از «یکشنبه در گراند ژات»
بن پلت با کتوشلواری سفارشی از Tanner Fletcher در گالا حاضر شد. این لباس برداشتی مستقیم از شاهکار پوینتیلیستی ژرژ سورا، A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte، بود.
رنگهای آبی و سبز کمرنگ لباس، همراه با صحنههای گلدوزیشده از نقاشی، به فضای اثر اصلی اشاره داشتند؛ اثری که درباره نمایش اجتماعی، تنهایی و فاصله میان انسانهاست.
این استایل به اثری از مجموعه دائمی مؤسسه هنر شیکاگو اشاره داشت. با این حال، برخی اطلاعات اشتباه درباره منشأ الهام آن در فضای آنلاین منتشر شد و منتقدان توضیح دادند که لباس از نقاشی اصلی سورا در سال ۱۸۸۴ الهام گرفته، نه از یک بازآفرینی تلویزیونی.
۹. Sam Smith؛ الهام از تصویرسازیهای ارته
سم اسمیت با لباسی سفارشی از کریستین کوان روی فرش قرمز آمد؛ لباسی که از تصویرگر معروف دهه ۱۹۲۰، Erté، الهام گرفته بود. ارته از چهرههای مهم در مرز میان هنر، مد و طراحی بود.
کت مجسمهوار اسمیت با بیش از ۲۳۰ هزار کریستال و مهره تزئین شده بود. طبق گزارشها، ساخت آن ۸۰۰ ساعت زمان برد و ۴۵ صنعتگر روی آن کار کردند.
این ظاهر با کلاه استفن جونز و جواهرات کارتیه کامل شد. طرفداران آن را «تئاتری، بیپروا و غیرقابل چشمپوشی» توصیف کردند.
بعضیها انرژی نمایشی این لوک را با جورج مایکل مقایسه کردند. در مقابل، برخی دیگر گفتند فرم کلی لباس با وجود جذابیت، چندان غیرمنتظره یا نوآورانه نبود.
۱۰. Ashley Graham؛ الهام از مجسمه کلاسیک یونانی
اشلی گراهام با لباسی «خیسنما» از طراح یونانی Di Petsa در مت گالا حاضر شد. این لباس بهقدری خاص و پیچیده بود که باید با دست روی بدن او دوخته میشد.
طراحی لباس از پوست مار و مجسمههای کلاسیک الهام گرفته بود. استفاده از تور نود و دراپههای ظریف باعث شده بود فرم لباس شبیه فلس و بدن تراشخورده به نظر برسد.
او برای ادای احترام به صنعتگران موزه، از انگشتهای نقرهای کرومکاریشده بهعنوان اکسسوری استفاده کرد.
برخی طرفداران از او بهخاطر اعتمادبهنفس، زیبایی و حضور قدرتمندش تعریف کردند و گفتند انرژی «شخصیت اصلی» دارد. اما گروهی دیگر ظاهر او را نپسندیدند و حتی آن را «هدر دادن دعوتنامه» دانستند.
۱۱. Rachel Zegler؛ الهام از «اعدام لیدی جین گری»
ریچل زگلر اولین حضور خود در مت گالا را با لباسی سفارشی از پرابال گورونگ تجربه کرد. این استایل از نقاشی سال ۱۸۳۳ پل دلاروش، The Execution of Lady Jane Grey، الهام گرفته بود.
این نقاشی لحظات پیش از اعدام لیدی جین گری، ملکه نهروزه انگلستان در سال ۱۵۵۳، را نشان میدهد. لباس زگلر به نورپردازی تئاتری، فضای غمانگیز و شدت احساسی آن اثر اشاره داشت.
زگلر خودش این ارجاع تاریخی را در اینستاگرام تأیید کرد و بهخاطر عمق مفهومی استایلش مورد تحسین قرار گرفت.
بعضی طرفداران او را «نابغه» نامیدند و یکی از کاربران نوشت که او «واقعاً مت گالای امسال را به دوش کشید». البته همه موافق نبودند و برخی ظاهر او را ارزان یا دور از اثر اصلی دانستند.
۱۲. Eileen Gu؛ الهام از «PixCell-Deer»
آیلین گو، اسکیباز آزاد و دارنده مدال طلای المپیک، با لباسی از آیریس ون هرپن روی فرش قرمز آمد؛ لباسی که به گفته خودش، ساخت آن ۲۵۵۰ ساعت زمان برده بود.
او در مصاحبه فرش قرمز گفت: «۱۵ هزار حباب شیشهای روی من است. اما زیر لباس فناوریای وجود دارد که باعث میشود واقعیت با هنر کنار هم قرار بگیرد.» او همچنین توضیح داد که این لباس بازی با سوررئالیسم، حرکت، طبیعت، سرگرمی و خیالپردازی است.
بعضی بینندگان معتقد بودند لباس او از اثر PixCell-Deer هنرمند ژاپنی، کوهی ناوا، الهام گرفته است. در این اثر، یک گوزن تاکسیدرمیشده با کرههای شیشهای شفاف پوشانده شده بود.
این لباس واکنشهای زیادی گرفت. یک کاربر نوشت که کاملاً حالوهوای اثر کوهی ناوا را دارد. اما خیلیها هم بیشتر به جنبههای بامزه و عملی آن فکر کردند؛ مثلاً پرسیدند اگر او بنشیند، آیا حبابها میترکند؟
۱۳. Nichapat Suphap؛ الهام از «آفرینش آدم»
نیچاپات سوپاپ با لباسی سفارشی از رابرت وون در مت گالا ظاهر شد. این لباس از شاهکار میکلآنژ روی سقف کلیسای سیستین، The Creation of Adam، الهام گرفته بود.
مهمترین بخش لباس، دستهای فلزی و سایبرنتیکی بود که روی بالاتنه به سمت هم کشیده شده بودند؛ ارجاعی به لحظه معروف نزدیک شدن انگشت خدا و آدم در نقاشی میکلآنژ.
برخی کاربران این لوک را ترکیبی شاعرانه از هنر کلاسیک و فناوری آیندهنگر دانستند. اما بعضی دیگر ارتباط آن با اثر اصلی را چندان قانعکننده ندیدند و گفتند لباس از مفهوم فرسکوی میکلآنژ فاصله گرفته است.
۱۴. Cardi B؛ الهام از «عروسک»
کاردی بی با وجود بیماری و تب، با لباسی سفارشی از مارک جیکوبز روی فرش قرمز حاضر شد. این لباس حجمهای بزرگ و غیرمعمولی روی شانهها و اطراف پاها داشت و از آثار سوررئالیستی هانس بلمر، هنرمند آلمانی، الهام گرفته بود.
بلمر در دهه ۱۹۳۰ عروسکهای زنانه مفصلی میساخت که میتوانست آنها را جدا و دوباره به فرمهای عجیب و تحریفشده تبدیل کند.
با این حال، واکنش کاربران اینترنت بیشتر ترکیبی از شوخی و سردرگمی بود. بعضیها لباس او را شبیه تودههای عجیب یا حتی کیسههای سیبزمینی توصیف کردند. در مقابل، برخی کاربران معتقد بودند اگر هدف لباس جلب توجه و شوکه کردن بوده، کاردی بی کاملاً موفق عمل کرده است.
۱۵. Heidi Klum؛ الهام از «بانوی محجبه»
هایدی کلوم در مت گالای ۲۰۲۶ کاملاً به یک مجسمه زنده تبدیل شد. او لباسی سفارشی از مایک مارینو پوشید که رابطه میان بدن و هنر را بررسی میکرد.
این استایل از مجسمههای مرمری کلاسیک مثل Veiled Christ اثر جوزپه سامارتینو و Veiled Vestal اثر رافائله مونتی الهام گرفته بود.
برای ساخت این لباس از موادی مثل لاتکس و اسپندکس استفاده شده بود تا چینخوردگیهای ظریف و حالت سنگتراشیشده مجسمههای مرمری بازسازی شود.
این لوک برای بعضیها نوستالژیک و چشمگیر بود، اما همه آن را موفق ندانستند. برخی کاربران گفتند ظاهر او بیش از حد تئاتری است و بیشتر به لباس یک مهمانی تمدار یا هالوین شباهت دارد تا یک اجرای ظریف و هنری روی فرش قرمز.
۱۶. Yu-Chi Lyra Kuro؛ الهام از «پیروزی بالدار ساموتراس»
یو-چی لایرا کورو با لباسی سفید و ساختاری از ژان پل گوتیه روی فرش قرمز مت گالای ۲۰۲۶ حاضر شد. این استایل از مجسمه معروف هلنیستی Winged Victory of Samothrace الهام گرفته بود.
طراحی لباس شامل پلیسههای تیز، فرمهای بادبزنی و بالهای بزرگ و نمایشی بود تا فرم مرمری و باشکوه مجسمه اصلی را بازسازی کند. پارچه سفید و ساختار معماریگونه لباس باعث شده بود ظاهر او شبیه نسخهای زنده از این اثر کلاسیک به نظر برسد.
برخی کاربران و منتقدان این استایل را یکی از بهترین لوکهای شب دانستند و آن را تحسین کردند. اما همه نظر مشابهی نداشتند. بعضی منتقدان معتقد بودند اجرای نهایی نتوانسته شکوه و عظمت مجسمه اصلی را کاملاً منتقل کند و لباس بیشتر شبیه یک لباس عروس یا استایل نمایشی به نظر میرسد تا ادای احترامی جدی به هنر کلاسیک.
Alexa Chung .۱۷؛ الهام از «نیلوفرهای آبی» مونه
الکسا چانگ با لباسی سبز-زرد از Dior در مت گالا حاضر شد که مستقیماً از نقاشیهای Water Lilies اثر کلود مونه الهام گرفته بود. رنگ لباس، همراه با جزئیات گلمانند و اکسسوری، باعث شده بود ظاهر او شبیه یکی از باغهای نقاشیشده مونه به نظر برسد.
فشنمدیاها این استایل را یکی از شیکترین و مناسبترین لوکهای شب برای فضای هنری و موزهای مت گالا توصیف کردند و گفتند بدون اینکه شبیه لباس نمایشی یا costume شود، کاملاً با تم «Fashion is Art» هماهنگ بوده است.
اما کاربران اینترنت واکنش متفاوتی داشتند. بعضیها گفتند لباس بیش از حد بی خطر و شبیه پرده یا کاغذدیواری لوکس است و آن هیجان همیشگی مت گالا را ندارد.
۱۸. Claire Foy؛ الهام از «پرتره مادام ایکس»
کلر فوی در مت گالا ۲۰۲۶ با لباسی سفارشی از Erdem ظاهر شد که از نقاشی معروف «Portrait of Madame» اثر جان سینگر سارجنت الهام گرفته بود.
لباس ساتن او با بندهای افتاده روی شانه و فرم کلاسیکش، به یکی از جنجالیترین پرترههای تاریخ هنر اشاره داشت؛ نقاشیای که در زمان خودش بهخاطر ظاهر «بیش از حد جسورانه» سوژهاش رسوایی بزرگی به پا کرده بود.
اما Erdem این ارجاع تاریخی را با یک تغییر مدرن ترکیب کرد و روی لباس، کت بازطراحیشدهای با گلدوزیهای کریستالی قرار داد؛ ترکیبی از لباسهای کاربردی و طراحی هنری سطح بالا. منتقدان مد این استایل را یکی از دقیقترین و هوشمندانهترین تفسیرهای تم «Fashion Is Art» دانستند، چون بدون اغراق یا شبیه شدن به لباسهای نمایشی، مستقیماً به تاریخ هنر اشاره میکرد.
۱۹. Amy Sherald؛ الهام از نقاشی خودش
ایمی شرالد شاید یکی از خاصترین ایدههای مت گالا ۲۰۲۶ را اجرا کرد، چون با لباسی از Thom Browne در واقع به یکی از نقاشیهای خودش جان داد. استایل او از اثر Miss Everything (Unsuppressed Deliverance) الهام گرفته بود؛ نقاشی معروفی که شرالد در سال ۲۰۱۴ خلق کرده بود.
لباس شامل سیلوئت کلاسیک، کلاه قرمز چشمگیر و فرمهایی بود که مستقیماً از شخصیت داخل تابلو گرفته شده بودند؛ انگار سوژه نقاشی از داخل قاب بیرون آمده باشد.
خیلی از فشنادیتورها این لوک را یکی از خلاقانهترین ایدههای شب دانستند، چون مرز میان نقاش، اثر هنری و مد را کاملاً از بین برده بود. کاربران اینترنت هم واکنش مثبتی داشتند و بسیاری نوشتند این دقیقاً همان چیزی است که مت گالا باید باشد: هنر پوشیدنی، نه فقط لباس عجیب.
۲۰. Lisa Airan؛ الهام از نقاشی «Dance» اثر هنری ماتیس
لیزا در مت گالا ۲۰۲۶ با استایلی نمایشی از Robert Wun ظاهر شد که گفته میشد از نقاشی معروف Dance اثر هنری ماتیس الهام گرفته است.
لباس او با لایههای پارچهای شناور، فرمهای دایرهای و حرکت اغراقشده پارچهها، حس پویایی و چرخش بدنها در نقاشی ماتیس را بازسازی میکرد؛ انگار فیگورهای داخل تابلو به یک لباس زنده تبدیل شده باشند. پالت رنگی تند، فرمهای روان و حالت نمایشی لباس کاملاً با فضای پرانرژی و آزاد آثار ماتیس هماهنگ بود و بعضی رسانههای مد آن را یکی از هنریترین استایلهای شب توصیف کردند.
با این حال، واکنش کاربران اینترنت دوگانه بود. برخی این استایل را یک شاهکار و کاملاً مناسب تم Costume Art دانستند، اما بعضی دیگر معتقد بودند لباس بیش از حد شلوغ و نمایشی شده و بیشتر شبیه لباس اجرای صحنه است تا یک استایل لوکس برای مت گالا.
۲۱. Jisoo؛ الهام از نقاشیهای کلود مونه
جیسو در اولین حضورش در مت گالا، لباسی سفارشی از Dior پوشید که از فضای نقاشیهای امپرسیونیستی کلود مونه الهام گرفته بود. لباس صورتی براق او با گلدوزیهای سهبعدی، پولکدوزی و جزئیاتی شبیه باغهای نقاشیشده طراحی شده بود و حالوهوای مجموعه Water Lilies مونه را تداعی میکرد.
جیسو استایلش را با جواهرات آرشیوی Cartier و اکسسوری سر گلدوزیشده کامل کرد. بسیاری از فشنمدیاها این لوک را یکی از هنریترین و ظریفترین استایلهای شب دانستند.
با این حال، بعضی کاربران اینترنت معتقد بودند استایل او بیش از حد بی خطر و کنترلشده بوده و بیشتر شبیه یک کمپین لوکس Dior است تا یک مت گالای پرریسک.
Rosé .۲۲؛ الهام از «The Birds» اثر آنری ماتیس
رزی در مت گالا ۲۰۲۶ با لباسی مشکی و مینیمال ظاهر شد که جزئیات نقرهای و فرم مجسمهوار آن از اثر معروف The Birds اثر آنری ماتیس الهام گرفته بود.
در طراحی لباس، فرم انتزاعی پرندگان ماتیس به شکل یک ساختار کریستالی و درخشان روی کمر بازسازی شده بود؛ جزئیاتی که در عین سادگی، به هنر کاغذبریهای مشهور ماتیس اشاره میکرد. استایل رزی برخلاف بسیاری از لباسهای شلوغ و نمایشی آن شب، ساده، ظریف و کاملاً حسابشده بود و همین باعث شد بعضی از منتقدان مد، آن را یکی از شیکترین و پختهترین استایلهای مت گالا ۲۰۲۶ بدانند
با این حال، برخی کاربران اینترنت معتقد بودند ظاهر او بیش از حد safe و ساده بوده و اگر ارجاع هنری لباس را نمیدانستند، احتمالاً متوجه ارتباط آن با آثار ماتیس نمیشدند.
۲۳. Venus Williams؛ الهام از پرتره خودش
ونوس ویلیامز در مت گالا ۲۰۲۶ با استایلی ظاهر شد که مستقیماً از اثر «Venus Williams, Double Portrait» اثر هنرمند آمریکایی رابرت پرویت الهام گرفته بود. پرترهای که خود ونوس ویلیامز را به تصویر میکشد.
لباس مشکی او با یقهای ساختاری و جواهرنشان طراحی شده بود که دقیقاً جزئیات و فرم تزئینی موجود در پرتره اصلی را بازسازی میکرد. حتی مدل مو و فرم گردنبندهای لایهای هم به تصویر داخل نقاشی شباهت داشت.
این استایل بهجای الهام گرفتن از یک نقاشی کلاسیک اروپایی، به هنر معاصر سیاهپوستان آمریکایی اشاره میکرد و همین باعث شد بسیاری از منتقدان مد آن را یکی از شخصیترین و هوشمندانهترین تفسیرهای شب بدانند.
بعضی کاربران اینترنت هم از این ایده تعریف کردند و گفتند ونوس بهجای «فقط پوشیدن لباس هنری»، خودش وارد قاب یک اثر هنری شده است.
Carey Mulligan .۲۴؛ الهام از آثار انتزاعی Josef Albers
کری مالیگن یکی از جالبترین نمونههای «همراهی و سرپیچی همزمان» در مت گالای ۲۰۲۶ بود. او بهجای لباسهای کاملاً مجسمهوار و نمایشی، یک لباس از پرادا با چاپ آرشیوی سال ۱۹۹۸ را انتخاب کرد.
این استایل به آثار انتزاعی هنرمند آلمانی-آمریکایی، یوزف آلبرز، اشاره داشت؛ هنرمندی که بیشتر به خاطر بازی با رنگها و ترکیببندیهای مربعی شناخته میشود.
مالیگن خودش هم گفته بود که نمیخواسته به یک «مجسمه زنده» تبدیل شود. همین فاصله گرفتن از کلیشههای رایج تم امسال باعث شد استایل او بیشتر شبیه یک تفسیر هنری باشد تا تقلید مستقیم.
اگر مت گالای ۲۰۲۶ را فقط با نیمتنههای قالبگیریشده، پروتزها و لباسهای عجیب بسنجیم، شاید ظاهر او سادهتر به نظر برسد؛ اما اگر تم را گفتوگویی میان هنر و لباس بدانیم، انتخاب مالیگن یکی از هوشمندانهترین و دقیقترین استایلهای شب بود.
۲۵. Jordan Roth؛ الهام از «Pygmalion and Galatea»
Jordan Roth یکی از نمایشیترین و مفهومیترین استایلهای مت گالا ۲۰۲۶ را با لباسی از Robert Wun ارائه داد؛ استایلی که مستقیماً از نقاشی «Pygmalion and Galatea» اثر Jean-Léon Gérôme الهام گرفته بود.
این نقاشی داستان مجسمهسازی را روایت میکند که عاشق اثر خودش میشود و مجسمه در نهایت زنده میشود. دقیقاً همین ایده در استایل راث دیده میشد؛ لباسی که مرز میان بدن انسان، مجسمه و اثر هنری را از بین میبرد.
فرم sculptural لباس، بافتهای براق و حالت غیرواقعی silhouette باعث شده بود ظاهر او شبیه مجسمهای باشد که تازه جان گرفته است.
این رفرنس برخلاف بسیاری از تفسیرهای اینترنتی، کاملاً رسمی و تأییدشده بود. هم Vogue و هم E! News مستقیماً به این نقاشی اشاره کردند و خود Jordan Roth هم توضیح داد که ایده اصلی استایلش «زنده شدن هنر» بوده است.
۲۶. Isha Ambani؛ الهام از «Padmini The Lotus Lady»
ایشا آمبانی در مت گالا ۲۰۲۶ با استایلی از Gaurav Gupta ظاهر شد که گفته میشود از نقاشی «Padmini The Lotus Lady» اثر Raja Ravi Varma الهام گرفته بود.
لباس او با چینخوردگیهای مجسمهوار، جزئیات طلایی و حالوهوایی سلطنتی طراحی شده بود و بسیاری آن را ادای احترامی به هنر کلاسیک هندی دانستند. چند رسانه مد و صفحههای فشن مستقیماً به نقاشی Padmini The Lotus Lady اشاره کردند و گفتند فرم لباس و استفاده از نقشمایههای گل نیلوفر به این اثر شباهت دارد.
با این حال، Vogue India بیشتر روی عناصر سنتی هندی، هنر پیچوای، پارچههای دستدوز و جواهرات تاریخی تمرکز داشت و نام این نقاشی را بهطور مستقیم مطرح نکرد.
SZA .۲۷؛ الهام غیررسمی از الهه «Oxum»
SZA در مت گالا ۲۰۲۶ با لباسی از برند Bode ظاهر شد که با پارچههای طلایی، جزئیات گلمانند و فرم رمانتیکش، توجه زیادی در شبکههای اجتماعی جلب کرد.
اگرچه هیچکدام از منابع رسمی مثل خود برند Bode مستقیماً نگفتند که این استایل از Oxum الهام گرفته، اما در اینترنت و میان کاربران فشن، این تفسیر بهسرعت رایج شد.
Oxum یکی از الهههای مهم در آیین یوروبا و فرهنگ آفریقایی-برزیلی است؛ الههای که با آب، عشق، زنانگی، زیبایی و طلا شناخته میشود. بسیاری از کاربران معتقد بودند رنگ طلایی لباس، حالوهوای الههگونه، فرم ریزش پارچهها و اکسسوریهای او، کاملاً یادآور تصویرهای هنری Oxum است.
در مقابل، رسانههایی مثل Vogue بیشتر به الهام گرفتن لباس از طبیعت، پروانهها، چینهای قرن هجدهم و فضای Art Nouveau اشاره کردند و نامی از Oxum نبردند. به همین دلیل، این ارجاع بیشتر یک تفسیر محبوب اینترنتی محسوب میشود تا یک رفرنس رسمی تأییدشده.
کارداشیانها و جنرها در مت گالا ۲۰۲۶
خانواده کارداشیان-جنر در مت گالای ۲۰۲۶ یکی از واضحترین نمونههای ورود فرهنگ سلبریتی به بحث «بدن بهعنوان هنر» بودند. کیم کارداشیان، کندال جنر، کایلی جنر و کریس جنر هرکدام به شکلی روی بدن، فرم، برهنگی، نیمتنههای قالبگیریشده و نمایش بصری کار کردند.
Kim Kardashian
کیم کارداشیان یکی از مستقیمترین پاسخها به تم امسال را ارائه داد. او با یک نیمتنه قالبگیریشده برنزی ظاهر شد که با همکاری هنرمند بریتانیایی Allen Jones، طراحان Whitaker Malem و نادیا لی کوهن ساخته شده بود. این breastplate به آثار پاپآرت و ایده بدن بهعنوان شیء هنری اشاره داشت. People گزارش کرد که ظاهر کیم کاملاً با فضای Costume Art هماهنگ بود و به قطعه «Body Armour» از Allen Jones ارجاع داشت.
ظاهر کیم فقط یک لباس عجیب نبود. این استایل درباره بدن، قالبگیری، جنسیت، شیء شدن بدن و تبدیل فرم انسانی به اثر هنری حرف میزد. از نظر مفهومی، او دقیقاً روی یکی از مهمترین محورهای نمایشگاه دست گذاشت.
Kendall Jenner
کندال جنر مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. او با لباسی سفارشی از GapStudio به طراحی زک پوزن ظاهر شد؛ لباسی که از مجسمه یونانی Winged Victory of Samothrace الهام گرفته بود. زک پوزن از تیشرت سفید گپ بهعنوان نقطه شروع استفاده کرد و آن را به لباسی الههوار و مجسمهگونه تبدیل کرد.
این ظاهر از چند جهت مهم بود. اول اینکه به بدن کلاسیک و مجسمهوار اشاره داشت. دوم اینکه یک لباس روزمره مثل تیشرت سفید را به سطح یک لباس هنری رسانده بود. سوم اینکه با استفاده از فرمهای سهبعدی و کرست ساختاری، بدن کندال را مثل یک پیکره طراحیشده نشان میداد.
Kylie Jenner
کایلی جنر با لباس سفارشی Schiaparelli، سمت جسورانهتر تم را انتخاب کرد. او کرستی نود با نوک سینه مصنوعی پوشید و آن را با دامن حجیم ساتن همراه کرد. People گزارش کرد که لباس او حدود ۱۱ هزار ساعت کار برده و با هزاران مروارید، پولک و جزئیات تزئینی ساخته شده بود.
لباس او طوری طراحی شده بود انگار از بدنش سر میخورد، اما در واقع کاملاً مهندسیشده بود. بسیاری این استایل را با مجسمه معروف Venus de Milo مقایسه کردند؛ یکی از مشهورترین آثار موزه لوور.
این مجسمه بهخاطر دستهای گمشدهاش شهرت دارد و هنوز درباره هویت دقیق آن اختلاف نظر وجود دارد. بعضی آن را آفرودیت و بعضی دیگر آمفیتریته، الهه دریا، میدانند.
این استایل مستقیماً وارد بحث بدن برهنه، بدن تزئینشده و مرز میان پوست و لباس میشد. شاید از نظر بعضیها بیش از حد جنجالی بود، اما نمیتوان انکار کرد که با تم امسال ارتباط مستقیم داشت.
Kris Jenner
کریس جنر هم با یک ردای پولکدوزی شده که با نقشمایههای هنری تزئین شده بود حاضر شد. استایل او بیشتر از آنکه مفهومیترین ظاهر شب باشد، نقش تصویرسازی خانوادگی را کامل میکرد. حضور او نشان داد کارداشیانها و جنرها هنوز مت گالا را فقط یک فرش قرمز فردی نمیبینند؛ بلکه آن را یک صحنه گروهی برای ساختن روایت رسانهای میدانند.
در مجموع، کارداشیانها و جنرها امسال بیش از همیشه روی بدن، فرم سینه، نیمتنههای قالبگیریشده و naked dressing تمرکز کردند. ممکن است بعضی از انتخابهایشان زیادی حسابشده یا جنجالی به نظر برسد، اما از نظر ارتباط با تم، آنها دقیقاً روی سؤال اصلی نمایشگاه دست گذاشتند: بدن چگونه با لباس ساخته، دیده و بازتعریف میشود؟
استایلهای خلاقانه و متفاوت؛ وقتی ایده از لباس مهمتر شد
در مت گالای ۲۰۲۶، بعضی از استایلها فقط زیبا یا شیک نبودند؛ آنها یک «ایده» داشتند. لباسهایی که بیشتر از پارچه و دوخت، با مفهوم، داستان و خلاقیت دیده شدند.
Sabrina Carpenter لباس ساختهشده از فیلم
سابرینا کارپنتر یکی از خلاقانهترین استایلهای شب را داشت. او لباسی از Dior پوشیده بود که کاملاً از نوارهای فیلم کلاسیک Sabrina (1954) ساخته شده بود. این انتخاب فقط یک طراحی خاص نبود؛ یک بازی هوشمندانه بین «سینما» و «مد» بود. لباس او در واقع یک اثر هنری متحرک بود که هم به تاریخ فیلم اشاره داشت و هم به ایده «مد بهعنوان هنر».
Janelle Monáe ترکیب طبیعت و تکنولوژی
جنل مونه با لباسی شبیه چمن، پروانه روی سر و جزئیات مفهومی، یکی از متفاوتترین استایلهای شب را ارائه داد. لباس او ترکیبی از طبیعت، تکنولوژی و بدن بود؛ انگار بدن انسان تبدیل به یک اکوسیستم شده است.
Katy Perry بازی با هویت و تکنولوژی
کتی پری با یک لباس سفید و ماسک فلزی وارد شد و در یک لحظه، ماسک را باز کرد. این «mask reveal» فقط یک حرکت نمایشی نبود؛ اشارهای بود به مفهوم هویت، تصویرسازی و حتی deepfake در دنیای امروز. او با یکی از عجیبترین اکسسوریهای شب ظاهر شد: دستکشی که شش انگشت داشت!
این جزئیات عجیب فقط برای شوکدادن نبود. بسیاری از رسانهها و کاربران اینترنت معتقد بودند این انتخاب اشارهای مستقیم به موج تصاویر دیپفیک و عکسهای جعلی هوش مصنوعی از کیتی پری در مت گالاهای قبلی بود؛ تصاویری که معمولاً با اشتباههای عجیب آناتومی، مثل انگشت اضافه، دستهای غیرطبیعی یا فرمهای ناقص بدن شناخته میشوند.
خود کیتی پری هم با این استایل، مرز میان بدن واقعی، تصویر دیجیتال و نسخههای مصنوعی ساختهشده توسط هوش مصنوعی را به بازی گرفت؛ موضوعی که کاملاً با فضای «بدن بازسازیشده» و «هنرِ بدن» در مت گالای ۲۰۲۶ هماهنگ بود. بعضی کاربران اینترنت این ایده را یکی از باهوشترین شوخیهای شب دانستند و گفتند کیتی پری عملاً اشتباههای معروف هوش مصنوعی را به بخشی از استایلش تبدیل کرده است.
Lisa بدن چندگانه
لیزا از گروه BLACKPINK لباسی پوشیده بود که چند بازوی اضافه داشت. این طراحی بهصورت مستقیم به ایده «بدن فراتر از فرم انسانی» اشاره میکرد؛ بدنی که میتواند تغییر کند، گسترش پیدا کند یا حتی چند نسخه داشته باشد.
استایلهای کم موفقتر
۱. Ben Stiller
از آنجایی که بن استیلر و کریستین تیلور نتوانستند در بازی بسکتبال تیم محبوبشان New York Knicks حضور داشته باشند، از رنگهای تیم New York Knicks در لباسشان استفاده کردند؛ استیلر کراوات نارنجی زده بود و همسرش لباسی آبی تیره پوشیده بود.
ظاهر بن استیلر بیشتر سرگرمکننده بود تا هنری. ارجاع رنگی او به نیویورک نیکس شاید بامزه بود، اما برای شبی با کد پوشش «Fashion is Art» چندان مرتبط به نظر نمیرسید.
۲. Olivia Wilde در لباسی از Thom Browne
ایده لباس اولیویا وایلد روی کاغذ میتوانست جالب باشد. ساختار قفسمانند با برجستگی حجیم در پشت لباس شاید به بدن انتزاعی ربط پیدا میکرد، اما در اجرا کمی گیجکننده شد و بیشتر توجهها به شوک بصری پشت لباس رفت تا یک ایده کامل.
۳. Camila Morrone در لباسی از Tory Burch
ظاهر کامیلا مورونه زیبا بود، اما بیش از حد خنثی به نظر میرسید. لباس او یک شنل متصل داشت و با ۷۰۰۰ گل کرپ ابریشمی که با دست پیچیده شده بودند، تزئین شده بود. او استایلش را با جواهرات David Yurman کامل کرده بود. لباس ساتن روشن و شنل گلدوزیشده میتوانستند در هر فرش قرمز دیگری هم دیده شوند. برای تم عمیق امسال، این انتخاب حرف تازه زیادی نداشت.
۴. Sarah Pidgeon در لباسی از Loewe
استایل سارا پیجن دو واکنش متفاوت داشت. بعضی آن را cool-girl و موفق دیدند، اما بعضی دیگر آن را قابل پیشبینی و نزدیک به سیلوئتهای فستفشن دانستند. در این گزارش، او پایینتر قرار میگیرد چون انتخابش نسبت به ظرفیت تم، کمریسکتر بود.
۵. Rami Malek در لباسی از Saint Laurent
رامی مالک با ظاهر تمام مشکی سن لوران و جواهرات Cartier حال و هوای خاص خودش را داشت، اما اکسسوری و بافت لباس نتوانستند نبود یک ایده روشنتر را جبران کنند. ظاهر او شیک بود، اما برای تم امسال کافی نبود.
الگوهای تکرارشونده در فرش قرمز
بدن مصنوعی
بزرگترین ترند امسال، فاصله گرفتن از بدن طبیعی و حرکت به سمت بدن مصنوعی بود. نیمتنههای قالبگیریشده، پروتزهای نوک سینه، دستها و بازوهای اضافه و حتی پروتزهای پیری، همه نشان میدادند که مت گالای ۲۰۲۶ فقط درباره پوشاندن بدن نبود؛ درباره بازطراحی بدن بود.
بدن کلاسیک و مجسمهوار
ترند دوم، بدن کلاسیک و مجسمهوار بود. خیلی از لباسها با پارچههای دراپه، فرمهای مرمری و ارجاع به مجسمههای یونانی و رومی طراحی شده بودند. موفقترین نمونهها آنهایی بودند که مرجع تاریخی را در جنس، فرم یا سیلوئت لباس حل کرده بودند؛ نه اینکه فقط شبیه لباس موزهای به نظر برسند.
شفافیت و لباسهای بدننما
ترند سوم مت گالای ۲۰۲۶، لباسهای شفاف و بدننما بود. اما امسال صرفاً پوشیدن لباسهای شفاف کافی نبود. استایلهای موفق باید شفافیت را به بحث بدن، پوست، لباس و معنای فرهنگی برهنگی وصل میکردند.
زوئی کراویتز یکی از نمونههایی بود که این ایده را هوشمندانه اجرا کرد. او بهجای تکیه صرف بر نمایش بدن، با فرم لباس و تأکید روی خط بدن، مفهوم «بدن پوشیده اما پنهاننشده» را به نمایش گذاشت.
رنگهای تند
ترند چهارم، رنگ بود. برخلاف تصوری که از یک شب موزهای و هنری وجود داشت، فرش قرمز فقط پر از رنگهای خنثی و سنگی نبود. آبیهای تند، سبزهای درخشان، نارنجی، قرمز و رنگهای اصلی، حالوهوایی شبیه پالت نقاشی به مراسم داده بودند و باعث میشد بسیاری از استایلها بیشتر شبیه آثار هنری زنده به نظر برسند تا لباس فرش قرمز معمولی.
طراحان پرتکرار
در میان طراحان پرتکرار، Chanel، Prada، Prabal Gurung، Saint Laurent، Loewe و Thom Browne بیشترین حضور جدی را داشتند. اهمیت آنها فقط در تعداد نبود؛ هرکدام رویکرد متفاوتی داشتند. شنل روی صنعتگری و تصویر ستارهای کار کرد. پرادا به آرشیو و تفسیر غیرمستقیم تکیه کرد. سن لوران روی خط بدن و شدت حسی تمرکز داشت. تام براون هم به ساختار و مفهوم costume نزدیک شد.
حاشیهها و لحظههای پربازدید
مهمترین حاشیه بیرون از فرش قرمز، نقش جف بزوس و لورن سانچز بیزوس در حمایت مالی و ریاست افتخاری مراسم بود. این موضوع اعتراضهایی درباره نابرابری اقتصادی، شرایط کاری در آمازون و نفوذ ثروتمندان در رویدادهای فرهنگی ایجاد کرد. گاردین گزارش داد که فشنشوی اعتراضی Labor is Art هم پیش از گالا و در اعتراض به نقش بزوس و آمازون برگزار شد.
از نظر لحظههای وایرال، چند اتفاق بیشتر از بقیه دیده شد. بازگشت بیانسه بعد از ده سال یکی از تیترهای اصلی شب بود. بیانسه بهعنوان یکی از co-chairهای مراسم از پرحرف و حدیثترین لحظههای شب بود. او با اینکه تاکنون هفت بار در این رویداد شرکت کرده، از سال ۲۰۱۶ و نمایشگاه «Manus x Machina: Fashion in an Age of Technology» دیگر در مت گالا دیده نشده بود. لباس او طراحی اولیویه روستینگ بود که یک پایه تور به رنگ پوست بود که با طرحی از اسکلت الماسی تزئین شده بود و تا انگشتان دستش ادامه پیدا میکرد و آن را با یک شنل بسیار بزرگ پردار و صدها قیراط جواهرات Chopard کامل کرد.
بلیک لایولی هم با بازگشتش توجه زیادی گرفت. Bad Bunny در ارتباط با بخش «بدن سالخورده» نمایشگاه، نمونهای بود که هم وایرال شد و هم پشتوانه مفهومی داشت.
نقد اجتماعی در برابر نقد فرمی
یکی از مهمترین نکتههای مت گالای ۲۰۲۶ این بود که نقدها فقط درباره لباسها نبودند. از یک طرف، اعتراضها میگفتند حمایت مالی بزوس و فضای لوکس مراسم با ادعای فرهنگی و هنری آن در تضاد است. از طرف دیگر، منتقدان مد درباره این بحث میکردند که آیا فرش قرمز بیش از حد literal شده و تم را به نمایش پروتزها، بدنهای مصنوعی و لباسهای شوکآور تقلیل داده است یا نه.
به همین دلیل، سؤال اصلی امسال فقط این نبود که «چه کسی خوشلباستر بود؟» سؤال مهمتر این بود: آیا مت گالا هنوز میتواند بین فکر موزهای، مد خلاقانه و وایرال شدن در شبکههای اجتماعی تعادل برقرار کند؟
جمعبندی
مت گالای ۲۰۲۶ از نظر مفهومی یکی از جالبترین دورههای این رویداد بود. نمایشگاه Costume Art تلاش کرد لباس را نه بهعنوان تزئین بدن، بلکه بهعنوان بخشی از تجربه بدن نشان دهد. کد پوشش Fashion is Art هم به مهمانان اجازه داد هرکدام برداشت خودشان را از مد بهعنوان هنر روی فرش قرمز اجرا کنند.
بعضی چهرهها این فرصت را جدی گرفتند و لباسهایی پوشیدند که ایده، ارجاع و کیفیت ساخت داشت. بعضی دیگر فقط به عجیب بودن، شفافیت یا نمایش بدن تکیه کردند. در کنار همه اینها، حاشیههای مربوط به بزوس، اعتراضها، وایرال شدن چهرهها و حضور پررنگ خانواده کارداشیان-جنر نشان داد که مت گالا دیگر فقط یک رویداد مد نیست؛ صحنهای است که هنر، بدن، شهرت، پول، سیاست و شبکههای اجتماعی همزمان در آن دیده میشوند.
در نهایت، مت گالای ۲۰۲۶ یادآوری کرد که لباس وقتی ماندگار میشود که فقط زیبا نباشد؛ باید چیزی برای گفتن داشته باشد.
حالا نوبت شماست؛
بهنظر شما کدام استایل واقعاً با تم «Fashion is Art» هماهنگ بود؟ کدام لباس بیش از حد نمایشی یا عجیب شده بود؟ و اگر قرار بود فقط یک لوک را بهعنوان بهترین استایل مت گالای ۲۰۲۶ انتخاب کنید، انتخاب شما چه کسی بود؟
سؤالات متداول درباره مت گالا ۲۰۲۶
تم اصلی مت گالا ۲۰۲۶ چه بود؟
تم رسمی نمایشگاه مت گالا ۲۰۲۶ Costume Art بود، اما کد پوشش مهمانان Fashion is Art اعلام شد. نمایشگاه روی رابطه لباس و بدن تمرکز داشت.
چرا مت گالای ۲۰۲۶ بحثبرانگیز شد؟
یکی از دلایل اصلی بحثبرانگیز شدن مراسم، نقش جف بزوس و لورن سانچز بیزوس در حمایت مالی و ریاست افتخاری بود. این موضوع باعث اعتراضهایی درباره ثروت، نابرابری اقتصادی و نفوذ چهرههای قدرتمند در رویدادهای فرهنگی شد.
بهترین استایلهای مت گالا ۲۰۲۶ متعلق به چه کسانی بود؟
در این گزارش، نیکول کیدمن، ان هتوی، بلیک لایولی، آنجلا بست و زوئی کراویتز بهعنوان موفقترین چهرهها از نظر هماهنگی با تم، کیفیت اجرا و ایده هنری معرفی شدند.
کارداشیانها در مت گالا ۲۰۲۶ چه رویکردی داشتند؟
کارداشیانها و جنرها بیشتر روی بدن، فرم سینه، نیمتنههای قالبگیریشده و naked dressing تمرکز کردند. استایلهای آنها مستقیماً با بحث بدن بهعنوان اثر هنری مرتبط بود.
مهمترین ترندهای فرش قرمز مت گالا ۲۰۲۶ چه بودند؟
بدن مصنوعی، بدن کلاسیک و مجسمهوار، لباسهای شفاف، naked dressing، رنگهای تند و استفاده از فرمهای ساختاری از مهمترین ترندهای فرش قرمز مت گالای ۲۰۲۶ بودند.
مطالب مرتبط
منابع
- Vogue – Chanel Met Gala 2026 Coverage
- Vogue – Anne Hathaway Met Gala 2026
- Vogue – Blake Lively Met Gala 2026
- Vogue – Zoë Kravitz Met Gala 2026
- Vogue – Carey Mulligan Prada Look
- Vogue – Margot Robbie Met Gala 2026
- Vogue – Best Dressed Met Gala 2026
- Vogue – Jordan Roth Robert Wun Look
- Vogue – SZA Met Gala 2026
- Vogue India – Isha Ambani Inspiration
- Harper’s Bazaar – Best Dressed Met Gala 2026
- People – Olivia Wilde Met Gala 2026
- Business Insider – Worst Dressed Met Gala 2026
- Reuters – Met Gala 2026 Protests
- The Guardian – Labor Is Art Protest
- The Metropolitan Museum of Art – Costume Art Exhibition
- E! News – Met Gala 2026 Fashion Roundup
- Town & Country – Met Gala 2026 Red Carpet
- Mid-Day – Artworks That Inspired Met Gala 2026 Looks
